Innowacja pedagogiczna „Czas na eTwinning!” była realizowana w roku szkolnym 2020/2021.
eTwinning to społeczność szkolna, która gromadziła szkoły i przedszkola z całej Europy (i nie tylko) współpracujące za pomocą mediów elektronicznych. Program stanowił również formę doskonalenia zawodowego nauczycieli.
Uczniowie i nauczyciele wykorzystywali Internet do współpracy ponad granicami – współdziałali, wymieniali się informacjami oraz materiałami do nauki. eTwinning poszerzał zakres możliwości pedagogicznych oferowanych uczniom i nauczycielom, motywował do nauki oraz otwarcia na Europę. Program zgromadził ponad 700 tysięcy nauczycieli z 206 tysięcy szkół, którzy łącznie zrealizowali około 90 tysięcy różnorodnych projektów.
Innowacja „Czas na eTwinning!” obejmowała zajęcia przeznaczone dla grupy uczniów (pośrednio również nauczycieli) zainteresowanych szeroko rozumianą współpracą międzynarodową. Uczestnictwo w projektach eTwinning miało wiele zalet.
Program stawiał minimum wymagań – osobom chętnym do stworzenia projektu wystarczał komputer z dostępem do Internetu. Nie wymagał nakładów finansowych ani skomplikowanych formalności i procedur. Zarejestrowani użytkownicy mieli dostęp do licznych, bezpłatnych narzędzi umożliwiających rozpoczęcie i prowadzenie współpracy. Oferowane narzędzia były łatwe w obsłudze oraz bezpieczne dla uczniów, którzy mogli korzystać z nich bez obaw o ingerencję z zewnątrz i dostęp do nieodpowiednich treści.
Uczniowie biorący udział w projektach byli bardziej zmotywowani do nauki, zwłaszcza języków obcych, informatyki oraz innych przedmiotów związanych ze współpracą międzynarodową. Chętnie samodzielnie wyszukiwali nowe informacje, uczyli się nowych słów i zwrotów, aby w ciekawy sposób zaprezentować swoją wiedzę partnerom.
W ramach innowacji realizowane były trzy projekty międzynarodowe.
Pierwszy z nich – „AmbasssadEUrs for Promoting EU Values” – obejmował państwa członkowskie: Turcję, Rumunię, Hiszpanię, Austrię, Włochy, Portugalię, Grecję, Gruzję, Chorwację, Francję, Armenię i Polskę. Językiem komunikacji był język angielski. Każda szkoła pełniła rolę ambasadora swojego kraju. Głównym celem projektu było zaprezentowanie własnego dziedzictwa narodowego oraz poznanie historii, kultury i tradycji innych państw.
Drugi projekt – „How is Cultural Heritage (both tangible and intangible) passed on from generation to generation in our countries?” – miał bardzo podobny cel: przedstawienie dziedzictwa narodowego Polski, jednak realizowany był w mniejszej grupie uczestników. Językiem komunikacji był język angielski, jednak ze względu na udział dwóch szkół francuskich uczestniczyła w nim również grupa uczniów klas pierwszych uczących się języka francuskiego. W projekcie brały udział szkoły z Francji, Polski, Portugalii, francuska szkoła w Meksyku oraz Turcji.
Oba projekty trwały do czerwca 2021 roku.
Trzecim przedsięwzięciem była świąteczna akcja „Let’s make our Christmas much better”, która miała formę zabawy i służyła przybliżeniu europejskich tradycji bożonarodzeniowych. Był to projekt krótkoterminowy, w którym uczestniczyły szkoły z Hiszpanii, Mołdawii, Polski, Rumunii, Portugalii, Chorwacji, Turcji, Gruzji, Holandii, Włoch, Albanii, Litwy i Francji.
Jednym z pierwszych pytań, jakie zadali sobie uczestnicy projektów, było: czym jest dziedzictwo narodowe?
Dziedzictwo narodowe, nazywane również dziedzictwem kulturowym, stanowiło zasób dóbr materialnych i niematerialnych podlegających ochronie prawnej ze względu na uznawane wartości historyczne, patriotyczne, religijne, naukowe i artystyczne. Miało ono ogromne znaczenie dla rozwoju politycznego, społecznego i kulturalnego. Jego znajomość pozwalała upamiętniać wydarzenia historyczne oraz kultywować poczucie piękna i wspólnoty cywilizacyjnej.
Dziedzictwo materialne obejmowało budynki, przedmioty, dokumenty, książki oraz dzieła sztuki, natomiast niematerialne składało się z takich elementów kultury jak zwyczaje, tradycje, praktyki, religia czy język. Wyróżniano także dziedzictwo naturalne wraz z jego bogactwem bioróżnorodności.
Dziedzictwo narodowe stanowiło dorobek poprzednich pokoleń i świadczyło o korzeniach społeczeństwa oraz jego tożsamości narodowej. Poznając je, można było wskazać cechy charakterystyczne dla polskiej kultury, a jednocześnie uświadomić sobie, że jesteśmy częścią uniwersalnych wartości Europy.