Jakie kolejne karty historii zapiszą przyszłe roczniki uczniów? Odpowiedź na to pytanie przyniosą następne lata – i ci, którzy zdecydują się związać swoją przyszłość z tą szkołą.
W 1860 r. władze miasta Koźla podjęły pierwszą, niestety nie udaną, próbę utworzenia szkoły średniej dla chłopców. Do pomysłu powrócono w 1876 r. rozpoczynając starania o powołanie placówki prywatnej. Ich efektem było otwarcie 22 maja 1877 r. Prywatnej Szkoły Męskiej w Koźlu.
Początkowo szkoła nie miała własnej siedziby – zajęcia odbywały się w wynajmowanych pomieszczeniach prywatnych domów. Dopiero w 1883 roku oddano do użytku budynek przy ulicy Żeromskiego. W tym samym roku placówka uzyskała status progimnazjum, a w 1919 roku została przekształcona w gimnazjum.
Interesującym elementem historii szkoły jest fakt, że religii nauczano w trzech grupach wyznaniowych: katolickiej, protestanckiej i mojżeszowej, przy czym religii protestanckiej uczył ksiądz katolicki. Zajęcia wychowania fizycznego odbywały się w sali gimnastycznej mieszczącej się w budynku obok wieży ciśnień przy ulicy Filtrowej – korzystano z niej aż do końca lat 60. XX wieku.
Wraz ze wzrostem liczby uczniów podjęto decyzję o budowie nowego, większego gmachu. Wzniesiono go na terenie dawnych umocnień fortecznych, w pobliżu obecnego Urzędu Miasta. Szkoła otrzymała nazwę Królewskie Progimnazjum. Do nowej siedziby młodzież przeniosła się jednak dopiero po I wojnie światowej, w 1919 roku. Wówczas placówkę znacjonalizowano i nadano jej nazwę Państwowe Gimnazjum w Koźlu.
W 1933 roku oddano do użytku boczne skrzydło budynku. Nauka trwała do końca 1944 roku. Jej przerwanie było związane ze zbliżającym się frontem oraz przekształceniem szkoły w zapasowy szpital wojskowy.
24 kwietnia 1945 roku, po przejęciu administracji Koźla przez władze polskie, do miasta przybył dr Wojciech Czerwiński, wyznaczony na dyrektora Gimnazjum i Liceum w Koźlu. Przejął on budynek szkoły oraz salę gimnastyczną przy ulicy Filtrowej. Gmach główny był poważnie zniszczony – znajdowało się w nim około tysiąca łóżek po szpitalu wojskowym, ściany były zdewastowane, część klas na parterze żołnierze radzieccy zamienili na stajnie. Uszkodzony dach, powybijane okna i zniszczone wnętrza wymagały natychmiastowych napraw. W niemal nienaruszonym stanie zachowała się jedynie pracownia chemiczna.
15 czerwca 1945 roku rozpoczęto przygotowawczy rok szkolny. Funkcję wicedyrektora pełnił ks. Kazimierz Orkusz. Nauczanie rozpoczęło 48 uczniów. Dzięki prowizorycznym naprawom oraz zaangażowaniu społeczności szkolnej – uczniów, rodziców i pierwszego woźnego, Michała Hajduna – udało się uporządkować budynek i wyposażyć go w podstawowe sprzęty. 14 czerwca 1945 roku szkoła otrzymała także budynek przy ulicy Piastowskiej 11, przeznaczony na internat. W roku szkolnym 1945/1946, na bazie sześcioletniej szkoły średniej, utworzono trzy klasy pierwsze gimnazjalne oraz kolejne oddziały wyższych klas. Od podstaw zorganizowano również bibliotekę szkolną.
W następnych latach systematycznie poprawiała się baza lokalowa, rosła liczba uczniów i zmieniały się władze szkoły. W 1959 roku placówce nadano imię Henryka Sienkiewicza, a 26 kwietnia tego samego roku odbyło się uroczyste wręczenie sztandaru.
Mury I Liceum Ogólnokształcącego opuściły już tysiące absolwentów. Wśród nich są osoby, które odniosły sukcesy w życiu naukowym, społecznym i politycznym. Choć szkoła na przestrzeni lat bardzo się zmieniła, niezmienne pozostało przywiązanie jej wychowanków do tego miejsca. Tradycja łączy się tu z nowoczesnością.
Placówka jako pierwsza w powiecie wprowadziła nauczanie języków obcych w systemie międzyoddziałowym, a następnie w tym samym systemie realizację przedmiotów rozszerzonych. Jako pierwsza rozpoczęła również prowadzenie dokumentacji w formie e-dziennika. Innowacyjność obejmuje nie tylko organizację pracy, lecz także metody nauczania, system oceniania oraz liczne projekty edukacyjne i wychowawcze.
Nasza szkoła w mieście
Z historią szkoły wiążą się także nazwy trzech ulic miasta:
- dr Wojciecha Czerwińskiego, pierwszego dyrektora LO w powojennej historii Opolszczyzny, doktora filozofii, żołnierza AK,
- Józefa Balwirczaka, nauczyciela języka polskiego, mistrza w zawodzie i artysty plastyka,
- oraz Karola Joncy – jednego z pierwszych absolwentów, późniejszego profesora prawa Uniwersytetu Wrocławskiego
Osiągnięcia szkoły znalazły uznanie w oczach władz miasta i województwa; I Liceum dwukrotnie było odznaczone medalami „Za zasługi dla województwa opolskiego” (1977 i 2005) oraz „Zasłużony dla Kędzierzyna-Koźla” (2002).
Popularność szkoły
I Liceum należy do Stowarzyszenia Szkół Innowacyjnych. Innowacyjność jest wpisana w szkolną praktykę. O skuteczności podejmowanych działań świadczy rosnący wskaźnik EWD oraz wysokie miejsca w ogólnopolskim rankingu „Perspektyw”, w którym spośród ponad czterech tysięcy liceów w Polsce wyróżnianych jest jedynie pięćset.
I LO to wyjątkowa atmosfera, przyjazna młodym ludziom. Możesz się o tym przekonać podczas Dnia Otwartego, 17 marca. Z pewnością – wzorem wcześniejszych lat – szkoły podstawowe zorganizują wycieczki w tym dniu do trzech kozielskich szkół.